คำ ถาม คือ ดำ เนิน ต่อ จำ เป็น ต้อง นับ หนึ่ง ใหม่

เป็นเวลานานมากที่ไม่ได้เขียนบล๊อก เมื่อกลับมาเข้าแล้วรู้สึกว่าได้เขียนไดอารี่อีกครั้ง

กว่าเกือบสิบปีเลยนะ ที่ฉันได้คลุกคลีอยู่กับการค้าขายออนไลน์ จริงๆแล้วมันสนุก หรือว่า

คำตอบคือไม่รู้ว่าจะไปเริ่มทำอะไรดี… ในวันนี้กระแสออนไลน์มาแรง แต่ทำไม???

สามารถในการขายของในโลกออนไลน์ของฉันมันกลับน้อยลง นอนคิด นั่งคิด

หลายรอบแล้วนะ ฮึ่ม.. ยังคงต้องให้กำลังใจตนเอง และเริ่มบิ้วร้านใหม่อีกครั้งใน อเมซอน

บันทึกไว้ไม่ให้ลืมตอนที่ 1 #amazon

สวัสดีชาวโลก – -‘

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

กูเบื่อที่กูโง่วะ

ฉันจะพยายายาม.. จนกว่าจะประสบผลสำเร็จ

      "รางวัลของชีวิตอยู่ที่ปลายทางของการเดินทาง ไม่ได้อยู่ใกล้กับ

จุดเริ่มต้น และมันไม่เคยบอกให้เราได้รู้เลยว่าเราจะต้องเดินกี่ก้าวจึงจะ

บรรลุเป้าหมายได้ เราอาจจะเผชิญกับความล้วเหลวในก้าวที่หนึ่งพัน

โดยมีความสำเร็จซ่อนอยู่ที่โค้งถัดไปข้างหน้า เราไม่อาจจะรู้ได้เลยว่า

เราเข้าใกล้มันเข้าไปทูกทีจนกว่าจะผ่านโค้งนั้นไปได้

       แต่บัดนี้ไป เราจะคิดเสียว่าความพยายามในแต่ละวันเหมือนกับ

การใช้ขวานจามต้นโอ๊คอันสูงใหญ่ การจามครั้งแรกอาจจะไม่สามารถ

สั่นคลอนมันได้ ครึ่งที่สอง ครั้งที่สามก็เช่นกัน การจามแต่ละครั้งอาจจะ

ดูไม่หนักหน่วงและไม่เห็นผล แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดนี่ละที่จะทำให้ต้น

โอ๊คค่อย ๆ ล้มลมในที่สุด ความพยามยามของเราก็จะเป็นเฉกเช่นเดียวกัน

      

       ฉันจะพยายาม.. จนกว่าจะประสบผลสำเร็จ"

 

OG MANIDO

 

The Scroll Marked III

The Greatest Salesman in the world.

 

เค้าว่ากันว่าแด่เพื่อน

แด่เพื่อน 
 

เ พื่ อ น หิ ว ==>> กู พ า ไ ป กิ น

เ พื่ อ น บิ น = = >> กู แ ห่ ไ ป รั บ

เ พื่ อ น ห ลั บ ==>> กู ก้ อ ป ลุ ก

เ พื่ อ น อ ย า ก ส นุ ก ==>> กู จั ด ห้า ย ย

เ พื่ อ น อ ย า ก ไ ป ไ ห น = = > > กู ไ ป ห ม ด

เ พื่ อ น บ อ ก ใ ห้ ซั ด ห มด ==>> กู ไม่ ขั ด

เ พื่ อ น บ อ ก ใ ห้ จั ด = => > กู โ ท ร จิ ก

เ พื่ อ น บ อ ก h ome sick ==>> กู ป ล อ บ ใจ

เ พื่ อ น อย า ก แ ด น ซ์ เมื่ อ ไ ห ร่ ==>> กู จ อ ง โ ต๊ ะ

เ พื่ อ น กุ โ ค ต รโ ก๊ ะ ==>> กู โ ก๊ ะ พ อ ก้า น น น

เ พื่ อ น บ อ ก เ บื่ อ มั น ==>> กู เ บื่ อ ด้ ว ย

เ พื่ อ น บ อ ก กู ซ ว ย ==>> กู ก้ อ ซ ว ย กะ มั น

เ พื่ อ น กู รัก กั น == > > กู ส นั บ ส นุ น (555)

เ พื่ อ น กุ ห ม ก มุ่ น ==>> กู เ ตื อ น ส ติ (ไ ม่ไ ด้)

เ พื่ อ น บ อ ก ไ ม่ ใ จ = =>> กู ใ จ ก ว่ า

เ พื่ อ น กู เ รี ย บ ร้ อ ย == >> กู ค อ ย ยุ

เ พื่ อ น ช อ บ กิ น จุ = => > กู บ อ ก ส บ า ย

เ พื่ อ น ช อ บ ม า ส า ย ==>> กู สุ ด ท้ า ย ต ล อ ด

เ พื่ อ น ห า ที่ จ อ ด ==>> กุ ซ้ อ น คั น

 

เ พื่ อ น บ อ ก อ ย่ า เ ล ย ==>> กุ ไ ม่ ก ลั ว

เ พื่ อ น ไ ป ไ ห น ไม่ ชั ว ร์ ==>> กู s ta n d by

เ พื่ อ น บ อ ก จ ะ บุ ค ไว้ ==>> กู โ อ เ ค

เ พื่ อ น อ ย า ก กิ น M K = => > กู สั่ ง เ ป็ ด

เ พื่ อ น ยั ง ทำ ง า น ไม่ เ ส ร็ จ ==>> กุ ร อ ไ ด้

เ พื่ อ น เ ป็ น คุ ณ น า ย ==>> กุ ก้ อ พ อ รู้

เ พื่ อ น อ ย า ก กิ น y uu = =>> กู รู้ เ จ อ ที่ ไ ห น

เ พื่ อ น โ ท ร ไ ม่ รั บ = = > > กู ห ลั บ อ ยู่

เ พื่ อ น บ อ ก กู รู้ = = >> กู โ ท ร ก ลั บ

เ พื่ อ น กู เ ม า ห ลั บ = =>> กู ขั บ ร ถ

เ พื่ อ น บ อ ก ป ว ด ต ด = => > กุ ต า ม ส บ า ย

เ พื่ อ น จั บ จ ด อิ๊ อ๋ า ย ==>> กู ส่า ย หั ว

เพื่ อ น บอ ก ป ว ด หั ว ==>> กู ก ลั ว มั น ต า ย

เ พื่ อ น บ อ ก จำ ไว้ ==>> กู ก็ รั ก มึง… …

รู้ ไ ว้ น ะ เ พื่ อ น

/// กู รั ก มึ ง ห ว่ ะ ///

คิ ด ถึ ง ง ง ง ง ง ง ง ง มา ก มา ย ย ย ย

mail forword Again

หากต้องอยู่กับคนที่ไม่เกรงใจกันเลย

พูดกับเขาให้น้อยลง เล่นกับเขาให้น้อยลง

 

การรัก และไม่ได้รักตอบ เป็นทุกข์

แต่สิ่งที่ทุกข์ยิ่งกว่า คือการรักใครสักคน

แต่ไม่มีความกล้าพอ ที่จะบอกให้คนคนนั้นรู้

ว่าเรารักเค้ามากแค่ไหน … และต้องมาเสียใจทีหลัง

 

สัตว์เลี้ยงที่บ้านเก็บความลับเก่ง

เรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้จึงเล่าให้มันฟังได้

 

เมื่อคุณตระหนักว่า ไม่มีใครช่วยคุณ

ในเวลาที่คุณมีความทุข์

ไม่มีใครดีใจอย่างจริงใจกับคุณ

ยามเมื่อคุณมีความสุข

เมื่อนั้นคุณเรียนรู้ที่จะหาเพื่อนแท้ให้กับชีวิตคุณได้แล้ว

 

ไม่ต้องทำยังไงกับเพื่อนที่หักหลังก็แค่อย่า

เรียกเค้าว่า ….เพื่อน ก็พอแล้ว

 

จำไว้เสมอว่า the best friend

ก็สามารถกลายเป็น the worst enemy ได้ในชั่วข้ามคืน

 

คนอื่นไม่เข้าใจเราไม่เห็นแปลก

ในเมื่อเราก็ไม่เข้าใจคนอื่นเหมือนกัน

 

เมื่อเด็กกำลังเติบโตเป็นวัยรุ่น มีความต้องการเป็น

ตัวของตัวเองสูง ผู้ใหญ่ที่ไม่เข้าใจและใจแคบ

มักจะมองว่าเด็กดื้อ

 

ถึงจะไม่มีเงินอยู่ในกระเป๋าซักบาท

ยังดีกว่าไม่มีเสื้อผ้าให้ใส่ตั้งเยอะ

 

ความรู้มาก ๆ บางทีเหมือนกำแพงอิฐ ที่เรียงตัวสูง

ความรู้สูง กำแพงสูง ความรู้รอบด้าน ก็เหมือนกำแพงสูงรอบตัว

บางครั้งมันอาจทำให้มองออกไปไม่เห็นอะไร นอกจาก

อิฐที่ตัวเองก่อขึ้นมา…โดน !! มั๊กมากข้อนี้

(note u-dom)

 

ปาก >> บ้างมีไว้พูด บ้างมีไว้ถากถาง

ตีน >> มีไว้สังเวย ปากที่ชอบถากถาง

 

อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน…แล้วนะ

คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี 1 ปี = 365 วัน

แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน

คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,000 นาที

ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม,,, ไม่เลว 3,120 สัปดาห์

ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมากหากคำนวณใน

เชิงตัวเลข ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน

เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู

ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก

พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไปโอ๊ย…กลุ้ม

อ้าว… รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก

รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรา

ยังไม่ได้ทำ เดี๋ยวตายซะก่อน… เสียดายแย่

(ข้อนี้ จากน้าเน็ก)

 

คุณร้องไห้ตอนคุณเกิดในขณะที่คนรอบข้างกำลังยิ้ม

จงมีชีวิตอยู่เพื่อเมื่อตอนคุณตาย คุณจะเป็นคนที่ยิ้ม

ในขณะที่คนรอบข้าง….ร้องไห้….ให้คุณ

(by มิกซ์)

เหนื่อยกับการค้นหา

….เหนื่อยกับการค้นหา….

สมองตื้อ ๆ นะเนี้ยะเรา

….เหนื่อยกับการค้นหา….

พักนี้ผู้คนรายล้อมแลเหนื่อยตามๆกัน

….เหนื่อยกับการค้นหา….

สับสน มึนงง กะชีวิต (ฟังจากเพื่อนและความรู้สึกตัวเอง)

….เหนื่อยกับการค้นหา….

เป็นอาการเดียวกัน จะหมดแกงค์แล้ว

….เหนื่อยกับการค้นหา….

ล้าล้าแม้กระทั่งไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร (อันนี้น่าจะเปนคนเดียว)

….เหนื่อยกับการค้นหา….

อะไรบางสิ่งในตัวเอง

….เหนื่อยกับการค้นหา….

อะไรบางสิ่งที่ไม่รู้จะเจอป่าว

….เหนื่อยกับการค้นหา….

ตัวเอง ….เหนื่อยกับการค้นหา…. ตัวเอง แล้ว

….ป.ล.ถ้าจะจองเน้นดาดฟ้าเท่านั้น จะได้มีปาร์ตี้ 55+….

 

brain…be tried

ลั้นลา กลายสภาพมาเป็น ล้าลา ล้าแล้ว ฮ่า ฮ่า

ฟ้าหลังฝนมาไวไวหน่อยก็ดี

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

 

 

ไม่ยอมแพ้หรอกต้องงัดออกมาใช้

ปี 2009 แล้วเหรอ

ซักพักเราก็เดินทางมาถึงปี 2009 แล้วเหรอนี่

ปีนี้พี่น้องพร้อมหมู่ ไป celebrate กันที่โรงแรมนารายณ์

ออกแนวว่า…อึ้ง ทึ่ง กันไปเป็นแถบๆ แต่ก็ยังระรื่นกันได้อีก

ปีเก่าทิ้งความทุกข์ไปให้หมด ทำกันได้ไม๊ !!!! โย่ว ๆ

……..

หยุดพักผ่อนเริ่มมาตั้งกะเย็นวันที่ 30 ธันวาคม 2551

เดินทางไปถ่ายรูปพระจันทร์ยิ้มกันถึงสนามหลวง

เพลินกะ canon 450D ของท่านเพื่อนอย่างแรง

ล่วงเลยไปถึงปืนใหญ่หน้ากระทรวงกลาโหม

ทันใดนั้นเอง มดแดงคันไฟ ได้กัดข้าพเจ้า

ก็ยังคงถ่ายรูปกันต่อไปแบบไม่คิดชีวิต กะวันนี้เอาฮา

แล้วก็ได้ฮาจิงๆ เพราะท่านเถรบอกว่าวันนี้เพอเฟ็ก

ก็รื่นเริงไปซักพัก ก็หิวกันอ่ะนะ ก็ข้ามรถไปปิ่นเกล้า

กะว่าจะหาไรกินซักหน่อย ที่ไหนได้ พอได้โต๊ะกินข้าว

ตาบวมฮะ แขนก็บวม เหมือนคนร้องไห้อย่างงี้ อนาถ

เป็นไงหละ ก็ต้องยุติการกินไว้ก่อน เพราะคันไปทั้งตัว

……….

จากนั้น cancel โต๊ะรับทานอาหารไปก่อน โบกค้าบ

โบกแท็กซี่ไป รพ. ก่อน = =" หดหู่จิงกรูแพ้มด

รถติดอีกยาว เพราะเป็นเทศกาลที่คนจะกลับต่างจังหวัดกัน

เอาไงหละ ก็ต้องทน ให้พิษมันกระจายตัวใบน่าเล่นเอาตาปูด

นั่งอยู่ในแท็กซี่จากคันชิ้บบบหาย คันคะเยอไปทั้งตัว

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ตาค่อยๆ บวมขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเริ่ม

คลายตัวลง เข้าใจว่าพิษมันอ่อนลงละม๊าง

เพราะกว่าจะถึงโรงบาลแม่งล่อเข้าไปเกือบชั่วโมงกว่า

เห็นจะได้ พิษมันจะอยู่รอหมอเหรอ แต่น่ายังแดงเหมือนเดิม

…………

ถึง รพ. รอหมอชันสูตร เอ้ย!! รอตรวจปรากดก็คือแพ้มดคันไฟ

นั่นแหละ หมอก็บอกเออเห๋ยแพ้เยอะนะเนี้ยะ ก็ล่อซะตาปูนขนาด

…………..

เป็นอันจบทริปการละเล่นที่ รพ.เป็นอันเรียบร้อย

พอเสร็จจากเอายาจะกลับบ้านเลยก็กลัวที่บ้านจะตกกะใจ

ว่าทำไมตาบวมจ๊าง ก็เลยไปนั่งกินข้าวต่อ ที่อู่ข้าวอู่น้ำ เหอๆ ก้ามะ

รอตาเตอยุบค่อยนั่งรถกลับบ้าน ปิดท้ายปีได้สุดยอดเจงๆ

……………

31 ธันวาคม 2551 ไปสุพรรณกับญาติพี่น้องไหว้พระ

1 มกราคม 2552 ไปชลบุรีกับที่บ้าน

2 มกราคม 2552 กลับไปจุดเกิดเหตุเหอๆ พาแม่ไปวัดพระแก้ว

3 มกราคม 2552 ไปนครปฐมกะเด็จพี่ ทำบุญขึ้นบ้านไปแฟนเค้าหละ

4 มกราคม 2552 (กรรม) โชคดีของเด็กปอโทไปเรียนค้าบ การเงิน

จะจับไข้อีกทีก็วันอาทิตย์นี่แหละ จะตายเอาจะอ้วกแตกตั้งกะวันเสาร์

เป็นอันจบทริปปีใหม่ อย่างสมบุกสมบัน

……………

พรุ่งนี้แล้วอาดิ 5 มกราคม 2552 กลับไปสู่โลกแห่งการทำงาน

อีกแล้วหรือนี่ ชีวิตของชั้น โอ้วววมายก๊อต